Tyler wzruszył ramionami i pokazał mi, że pięć stojących kloców jest szersze u podstawy. Pokazał mi linię, którą narysował na piasku, i jak wykorzystał tę linię, żeby zmierzyć cień rzucany rzucany przez każdy z kloców.
Dzieło Tylera było cieniem olbrzymiej dłoni. Tyle, że teraz palce były długie jak u Nosferatu, a kciuk był za krótki, ale jak powiedział, dokładnie o czwartej trzydzieści dłoń była idealna. olbrzymi cień dłoni był doskonały przez jedną minutę i przez jedną doskonałą minutę Tyler siedział na dłoni doskonałości, którą sam stworzył.
Jedna minuta wystarczyła, powiedział Tyler, trzeba było na nią ciężko zapracować, ale jedna minuta doskonałości była warta tego wysiłku. Jedna chwila to wszystko, czego możemy oczekiwać od doskonałości.